Alcoholisme

Hoe de dagen voorbijgaan 

Hoe haar dagen voorbij gaan, 
liggend, zittend met haar handen in haar schoot 
zonder enig besef van gaan, weggaan, alles gedaan en 
niet meer zo ver gaan, zachtjes 
vergaan. 

Het feit dat ze zich niet meer 
kan verzetten door de eindeloos opgebouwde 
toren van sigaretten. Aangekoekte 
gele resten als symbool van 
afgestorven protesten tegen de wereld. Tegen
de muur.

Die muur waartegen ze praat 
zonder passie, zonder mensen om zich 
heen zonder haar vuur dat uitdoofde daarbuiten
langsheen de buitenmuur, een klok die luidt. 
Is het eindelijk 
haar uur? 

Nog niet en ze zinkt dieper weg, dieper in gedachten 
In verlangens die haar meer en meer doen smachten 
Naar nog donkerder nachten in haar hoofd. 
Haar stem die nu zwijgt als vermoord. 
Geen woord 

ontsnapt nog aan haar lippen en ze kijkt 
Naar de tuin,  haar kippen die 
heen en weer flippen op de kleine ruimte die niet 
aan haar volle hoofd kan 
tippen. Zou ze nog eens van haar glas 
nippen? Zou ze… 

Meteen de hele fles want dit is haar levensles. Ze 
Is sterk, maar niet echt, ze is een heks, een echte en 
tovert zonder problemen samen met alle pech al haar demonen 
weg

met nog meer drank, nog meer vluchten, nog meer 
Stank voor dank van mensen die ze toch niet kan luchten. 
Straks bezoek, zou ze niet nog eens het huis 
verluchten of geeft ze zich over aan de 
geruchten. 

die volle waarheid zijn. Zou er nu toch eens 
klaarheid zijn wanneer ze nog eens helder is. 
Want er is alleen die pijn, hoe graag zou ze voor altijd, 
Voor altijd, eeuwig willen 
zijn. 

Opnieuw beginnen, keer op keer, maar telkens
Vervallen in meer en meer of 
Minder en minder zonder dat ze nog 
hinder ondervindt van starende blikken en van het 
wachten. 

Hoe ze blijvend naar erkenning moet smachten. 
Ze wil niet langer wachten en spreekt al haar resterende 
krachten aan om niet meer te hoeven 

Verdergaan. 

(Barbara Dot)

Related Post

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *